| Auteur |
Inclusie? Eerst de wachtlijsten oplossen! |
|
GRIP |
27-05-09 23:00
Inclusie op vlak van werk en onderwijs? Meer beleidsparticipatie? Misschien later. Nu moeten we eerst de wachtlijsten oplossen.
|
|
Ivan Maesen |
28-05-09 19:56
Als ouder van een gehandicapt kind en als leraar mag ik toch wel zeggen dat ik de ‘inclusie’-idee realistisch kan beoordelen en met een zekere kennis van zaken mag spreken. Bovendien zit en zat ik in verschillende verenigingen of participatieorganen van gehandicapten en weet daardoor wat er leeft bij die ouders.
De expertise die men heeft in de instellingen voor gehandicapten, minder begaafden e.d., zal men nooit krijgen in het gewone onderwijs. Het is een illusie te denken dat een leraar van het gewone onderwijs door de ‘ondersteuning’ die hij vanuit de gespecialiseerde instelling krijgt, dezelfde zorg kan bieden als de leraar in het BuSO. De klassen zijn daar 2 tot 3 keer groter.
Ik begrijp niet dat een ouder, die een degelijke opvoeding van zijn kind wenst, voor ‘inclusie’ is. Ik vrees dat die ouders onvoldoende zicht hebben op de mogelijkheden van het BuSO en de beperkingen in gewoon ouderwijs. Maar is het
In een BuSO-school heeft men bijvoorbeeld een Auti-klas, een klas met kinderen met gedragsproblemen en klasje met visueel gehandicapten. Het zijn klassen van ongeveer van 10 leerlingen en in zake problematiek is elke klas min of meer homogeen. Het personeel heeft een zeer grote expertise opgebouwd door jarenlange ervaring, door bijscholing en door contacten met collega’s. Aangepast didactisch materiaal. En er is daar een heel team van specialisten (ergotherapeut, psycholoog,…).
Ten gevolge van ‘de inclusie’-gedachte schrijven een aantal ouders hun kind in in een gewone school. Elk kind komt nu in een klas van meer dan 20 leerlingen terecht die zeer divers is samengesteld 17 leerlingen komen uit het gewone onderwijs, één leerling heeft ASS-syndroom, een leerling is visueel gehandicapt en één leerling heeft gedragsproblemen.
In die klas staat één leerkracht! En ja… er komt ‘ondersteuning’, er wordt een extra job in het leven geroepen. Laat ons het de zorgcoördinator noemen. De laatste jaren zijn er in het onderwijs verschillende van die jobs gecreëerd, al of niet ten koste van het aantal uren. (met steeds maar grotere klassen tot gevolg). Die extra jobs ter ondersteuning van ‘de lesgever’ hadden tot gevolg dat er nog meer taakbelasting van de lesgever kwam. En zo zal het hoogst waarschijnlijk nu weer zijn: extra vergaderingen, verslagen maken, extra lesvoorbereidingen, enquêtes, speciaal didactisch materiaal, formulieren,… En in de klas, waar de problemen zijn, daar staat hij alleen met zijn 20 leerlingen. Met alle gevolgen van dien, het niveau van de klas daalt, de leraar die het na verloop van tijd het niet meer ziet zitten.
Wie wordt hier nu beter van?
Dit kan niet bedacht zijn door mensen die in het onderwijs staan.
Anderzijds ken ik verschillende gevallen waarbij een probleemkind van het gewone onderwijs naar het BuSO overstapte. Het kind bloeide open, werd niet meer gepest, zijn gedrag werd beter, het bedplassen stopte, de ouders zagen het kind duidelijk vorderingen maken. En met schaam en schande bekenden die ouders achteraf: “Hadden we dit geweten dan hadden we ons kind veel eerder naar het BuSO laten gaan”.
Maar ja… wie zegt niet liever ‘mijn kind gaat naar school x’ dan ‘mijn kind gaat naar het BuSO’…
Gelukkig ken ik niet veel ouders met een gehandicapt kind die de inclusie gedacht in hun hart dragen. Waar die 'grote' groep ouders die voorstander van inclusie is, vraag ik me al lang af.
Dus…. Bezint eer je begint met inclusie (illusie?) , en los eerst die wachtlijsten maar op!
|
|
Martijn |
28-05-09 23:42
Ik zou niet willen spreken voor ouders of personen met een handicap.
Elke situatie is anders, en iedere ouder kiest 't beste voor zijn kind.
Ik vertrek dan ook niet uit de idee van expertise maar vooral uit 'attitude', de houding tegenover kwaliteit van bestaan van mensen (waaronder kinderen maar zeker ook zijn omgeving, waar ouders vaak het dichtst staan). En natuurlijk ben ik zelf ook kind met autisme geweest.
Alle ouders, geen uitgezonderd, kiezen voor een zo degelijk mogelijke opvoeding. Voor iedereen is dat een zoektocht, en ik benijdt ze niet.
Ik denk niet dat dat er mensen zijn die op zoek zijn naar een 'gespecialiseerde instelling voor hun minderbegaafde gehandicapte'.
Er zullen wellicht heel wat ouders zijn die wél verlangen naar verblijfszekerheid voor hun opgroeiende persoon met een handicap (autisme bv), naar een ondersteuning die hun kind voldoende kwaliteit van leven kan bieden om op termijn min of meer gelukkig te worden en die het vaardigheden & zelfwaarde leert in de omgang met zijn kwetsbaarheid.
Uit mijn ervaring als maatschappelijk assistent (als we dan toch diploma's en functies moeten vernoemen), freelance medewerker van een aantal organisaties en ervaringsdeskundige (na mijn uren), denk ik dat deze drie elementen zowel in gewoon als buitengewoon onderwijs kunnen bereikt worden.
Er zijn beslist heel wat goede praktijken in het buitengewoon onderwijs, maar ook mensonterende situaties.
In het gewoon onderwijs is dat zeker ook zo.
Beide keuzes zijn perfect evenwaardig, en moeten door de ouders zelf afgewogen kunnen worden. Jammer genoeg wordt dat in beleidskringen nog te weinig aanvaard. Vandaar dat de draagkracht en draaglast soms in onevenwicht zijn. Maar om daarmee heel het inclusie-verhaal van de baan te schuiven ... lijkt me toch onrechtvaardig.
De creativiteit en inlevingsvermogen, en de inspanningen die heel wat leerkrachten en gon-begeleiders in het gewoon onderwijs doen vind ik (zeker als ervaringsdeskundige) echt wel positief. Ik hoop dan ook dat zij in de toekomst hiervoor beloond worden.
De keuze die ouders daarbij moeten maken blijft natuurlijk een moeilijke keuze, maar als zij een aantal scholen (van beide genre) bezoeken, ervaringen uitwisselen met ouders met een positieve visie, hun buikgevoel volgen en zich niet laten overdonderen door expertenpraat, dan zijn ze daar zeker toe in staat.
Hierboven wordt volgens mij vooral een zwart-wit-verhaal afgeschilderd.
Zelf kan ik me er overigens helemaal niet in vinden, maar ik kom dan ook uit een onderwijssituatie zonder enige ondersteuning met een meervoudige handicap.
Ik denk niet dat het probleem zozeer ligt bij de wachtlijsten, eerder bij het denken over handicap (en over autisme in dit geval) dat hierachter zit.
De verkiezingen zijn alvast een goed moment om daar eens bij stil te staan én de analyse van Grip (en hun politiek manifest) eens door te nemen.
|
|
Martijn |
29-05-09 00:05
'Geen ondersteuning' misschien niet té letterlijk opvatten ... er was er natuurlijk wel (maar dan meer vanuit attitude dan expertise)
|
|
kate |
29-05-09 08:48
Wij hebben een zoon van 12 jaar met een autisme spectrum stoornis, hij is hoogintelligent en gaat sedert januari naar het gewone secundaire onderwijs. Onze zoon geniet sedert januari 2009 van een PAB waardoor het voor ons mogelijk werd om hem terug naar huis te halen. Onze zoon droomde ervan om terug alle dagen thuis te zijn en om gewoon onderwijs te kunnen volgen. Wij schreven hem in bij ons in de gemeenteschool in het eerste jaar beroepsonderwijs aangezien hij van het buitengewoon onderwijs komt en zijn getuigschrift niet heeft, hadden we geen andere optie dan hem in te schrijven in een vrij heterogene klas. Vreugde en blijdschap overkwam ons dat we deze stap konden zetten, want onze zoon zijn wens was desondanks zijn autisme toch normaal te kunnen functioneren binnen onze maatschappij en zoals hij zelf steeds verkondigde “ hoe kan je beter leren hoe alles in mekaar zit dan door het te ervaren”.
Het MPI waar mijn zoon op school zat deed de overdracht en gaf de school informatie over zijn autisme. Leerkrachten werden goed geïnformeerd en er werd GON begeleiding opgestart. Het was een moeilijke overgang, van het beschermende milieu in het MPI naar de jungle van het KTA.
De school heeft totaal geen kennis van autisme, de directie en de leerkrachten hebben onze zoon opgenomen en doen hun uiterste best om hem deze kans te bieden. Het gaat met vallen en opstaan, en zoals de directeur zelf zei, het is een leerproces voor ons allemaal. Er is een schitterende communicatie.
Tot en met het derde lager ging onze zoon naar het gewoon onderwijs, daar stuurden ze ons weg omdat ze het niet aankonden, toen was de diagnose er nog niet, onze zoon had toen wel al de diagnose ADHD en Tourette maar de testen naar autisme waren nog volop aan de gang, we keken uit naar een internaatwerking en kwamen terecht in Brugge, een buitengewoon onderwijs, waar we dachten dat onze zoon tot rust zou komen en aanvaard zou worden. De diagnose ASS werd toen definitief. Daar begonnen de eerste epilepsie aanvallen door het herhaaldelijke pestgedrag van de leerlingen en van de leerkrachten en dit in het bijzonder onderwijs. Na drie jaar durfde hij ons eindelijk vertellen wat er allemaal gebeurde, hij werd geslagen en geschopt, ze sloegen hem met stokken, vernederd en in de steek gelaten. Telkens wij signalen gaven naar de school toe en de internaatwerking dat onze zoon weeral een blauwe plek had, terug in zijn bed plaste hadden ze een pasklaar antwoord. En wij de “domme ouders” geloofden het. Want zij waren de deskundigen en zouden het toch beter weten dan wij. Mijn zoon kon niets zeggen want dan kreeg hij straf door de directeur en dan zouden ze toch zeggen dat hij liegt, want overdragers worden gestraft. Zijn trauma is groot en hij zal dit levenslang meedragen, hierdoor wordt ook zijn dagelijks gedrag gekenmerkt, de lieve jongen ruimde plaats voor de agressieve aanpak, de boze blik en het nog meer afstandelijke.
Eindelijk na twee jaar wachtlijst kwam het verlossende nieuws dat onze zoon terecht kon in het MPI, nu hij zijn diagnose van autisme had kon hij terecht bij de autiwerking. Wat een verademing, een fijne werking zowel op school als op internaat.
We zagen onze zoon groeien en terug zelfvertrouwen krijgen. We hadden een PAB aanvraag gedaan en na 4 jaar verkregen we die ook.
De volgend stap, zijn we hier wel klaar voor? Één ding was voor ons duidelijk en zeker, onze zoon zou naar huis komen, geen internaat meer, we willen hem terug in ons gezin. We wisten dat dit niet vlot zou verlopen en dat we er hard zouden moeten voor knokken, maar we gaan ervoor, allen samen als gezin.
Indien scholen die kinderen met autisme en normale begaafdheid willen opnemen dan zouden er betere middelen moeten komen die deze kinderen ook kunnen opvangen en ondersteunen, nu investeren in de toekomst van een kind die later dan op een volwaardige manier in onze samenleving kan functioneren en een bijdrage leveren. Er is heel wat gaande rond diversiteit in scholen, en overal wordt je erop gewezen dat je respectvol met omgaan met anderen. Zolang die andere “normaal” zijn klopt het plaatje maar van zodra er iets is dat “anders” is wordt je gediscrimineerd. Deze kinderen hun wereld is niet zoals die van ons, maar ik geloof er niet in dat ze daarom minder thuishoren in onze wereld. En laat ons niet steeds vanuit het zorgende te werk gaan maar leer ze omgaan met de maatschappij rond hen en leer ze zorgen voor zichzelf. Door kleine aanpassingen in een klaslokaal, door een mentaliteitwijzing bij leerkrachten zou het voor deze kinderen haalbaar zijn om een zo normaal mogelijk leven te leiden. En meer wensen ze niet …
Wij pleiten voor een betere begeleiding, ondersteuning en draagkracht van de leerkrachten en de scholen die onze kinderen willen opnemen en ze de kansen willen bieden die ze verdienen. Het is vaak niet de wil die ontbreekt bij de leerkrachten, dat merken wij dagelijks, maar de onwetendheid en de onmacht die ze ervaren. Indien deze leerkrachten en scholen betere ondersteuning zouden krijgen dan zou dit voor alle betrokken partijen een hele vooruitgang zijn.
|
pim
Woonplaats: Wommelgem |
29-05-09 09:26
wat me vooral opvalt is dat elke mens met een beperking, ook direct vanuit de maatschappij beperkt wordt in zijn vrijheid en in zijn keuzemogelijkheden. De maatschappij is soms weinig tolerant, maar de overheid werkt daar ook aan mee. denk aan de wachtlijsten: krijg je een oplossing aangeboden, maar die ligt je helemaal niet, dan moet je ze bijna nemen of je moet terug achteraan op de wachtlijst. Ik vind dat totaal niet kloppen, want elke persoon zou recht moeten hebben om vrije keuze.
Wat onderwijs betreft zijn kinderen met een beperking grotendeels aangewezen op de goodwill van scholen. Ik heb hier meegemaakt dat men ons in december zo goed als dwong om de overstap naar type 7 te maken, terwijl er vooraf weinig problemen waren. En enkele maanden later, na veel overleg ivm wel of geen buitengewoon onderwijs, moest hij maar ineens een jaar versneld naar het ASO gaan. Naargelang het hen uitkomt en niemand die ervan wakker ligt dat de toekomst van het kind wel heel bepaald wordt door die keuze. Als ouder van 3 kinderen met autisme wordt ik gedwongen om thuis te blijven en jarenlang alles te organiseren zodat de kinderen toch maar kansen krijgen in deze maatschappij. Overal moet je gaan uitleggen en blijven uitleggen en ijveren voor soms simpele oplossingen.
Ook wat ondersteuning vanuit vaph betreft, vraagt het continu veel energie omdat je soms nog bijna moet gaan uitleggen hoe de totale problematiek in mekaar zit bij je kind. Hoezo normaal begaafd en gehandicapt? alsof men dat niet kan combineren?
verder voel ik me mee gehandicapt omdat ook ons hele gaan en staan bepaald wordt door de handicap van de kinderen. Ik vind dat heel spijtig, want het zijn echt toffe kinderen op hun manier. De wereld zou zo veel kunnen leren van mensen en kinderen met een handicap.
|
|
Bart |
29-05-09 14:19
Als maatschappelijk assistent met een NAH als gevolg van een zwaar verkeersongeval als kind, wens ik toch in te gaan op deze stelling en enkele meningen. De voorbije jaren had ik verschillende tewerkstellingservaringen in het onderwijs, waardoor ik op de hoogte ben van de meningen en instellingen van sommige onderwijzers.
Als eerste is inclusie een heel ruim en veel omvattend begrip wat door verschillende personen anders geïnterpreteerd kan worden. Dit, gecombineerd met mijn gedeelde stelling dat ieder persoon anders is, vereist een bijna individuele persoonlijke benadering m.b.t. de mogelijkheden en beperkingen van inclusie in het onderwijs. Hierbij zou men bij ieder persoon individueel moeten bekijken wat de beste optie is: inclusief gewoon onderwijs of buitengewoon? Ik kan me voorstellen dat dit voor ouders geen makkelijke keuze is, maar ook buitengewoon onderwijs kan mogelijkheden voor later openen.
Uiteraard betekent dit bijkomende taken en verwachtingen van leraren binnen het gewoon onderwijs, maar van hieruit stellen dat een heel inclusiebeleid verkeerd is, vind ik toch een brug te ver. Ook al is de lerarenopleiding er niet op gericht om met deze problematiek om te gaan, dan nog blijft het volgens mij de moeite om dit te doen. Naast ondersteuning heb ik de mening dat een gedeelde overtuiging zeker even belangrijk is.
Ook mijn ervaringen als leerling leren me dat het secundaire onderwijs zeker niet gemakkelijk is als persoon met een niet direct zichtbare handicap. Pesten, maar ook onbegrip van leerkrachten kan dan heel belastend zijn voor een individuele ontwikkeling van een leerling. Maar voor mij persoonlijk was buitengewoon secundair onderwijs geen realistische optie.
De rode draad door dit verhaal is echter een maatschappelijke overtuiging van het belang van inclusie. Dit niet op een algemeen maatschappelijk gesteld niveau, maar op individueel persoonlijk vlak. Sommige leerlingen zullen beter aarden in het buitengewoon onderwijs, terwijl in andere gevallen de persoonlijkheid en ontwikkelingsmogelijkheden hier totaal niet in passen. Als dit laatste het geval is, is inclusie meer een noodzaak dan een gunst.
Als reactie op de stelling vraag ik me af hoe lang men nog de wachtlijsten wil oplossen? We leven in een maatschappij die steeds sneller evolueert. Een wereld waarin, met de huidige medische mogelijkheden, steeds meer personen en jongeren een kwalitatief medisch leven geboden wordt. Al meer dan vier jaar leeft het argument van wachtlijsten. Ook al is dit een structurele werkingswijze van het VAPH, dan nog kan dit niet gebruikt worden als reden voor een of-situatie. Hoe langer men immers wachtlijsten zal oplossen, hoe meer de noodzaak zich zal voordoen om verder te kijken dan enkel deze wachtlijsten.
Inclusie is een en-verhaal waarbij de noodzaak van een aansluitende individuele hulpverlening een prioriteit zou moeten zijn. Een verhaal dat begint bij een algemeen gedeelde maatschappijvisie, voort gaat in degelijke opleidings- en tewerkstellingskansen en uiteindelijk meer mogelijkheden tot beleidsparticipatie biedt.
|
schiltz karla
Woonplaats: antwerpen |
31-05-09 10:59
personen met een handicap/beperking zijn geen codenummers op een wachtlijst, maar mensen met eigen wensen. Zorg op maat dus. Wil deze persoon inclusie? Gedeeltelijk of helemaal? Dit uitzoeken geeft volgens mij het meest kans op een goed leven. Een PGB past hier dan ook het best bij. Een humane maatschappij moet hierover niet 5 jaar of meer discussiëren, maar geld vrijmaken .
|
|
Ben |
31-05-09 12:32
Toegang tot het zelfstandig bijberoep hebben we nodig zodat we zelf kunnen kiezen op welke manier we een extraatje kunnen bij verdienen, ten minste voor de diegenen die er zichzelf toe in staat zien.
Tot op vandaag zijn er maar 2 mogelijkheden: 1 in een beschutte werkplaats werken of 2 onder het cao 26 als werknemer werken in de privé of openbare sector.
Niet iedereen voelt zich geroepen om in een beschutte werkplaats te werken of als werknemer, voor sommigen is dit zelfs niet doenbaar.
Toegang tot het bijberoep zou ons in staat stellen bv. "van thuis uit" een micro onderneming op te starten.
In het computer tijdperk is zoveel mogelijk, enkel voor ons dan maar weer NET NIET !!!
Ik denk bv. aan bedlegerige mensen die via hun pc een extra inkomen zouden kunnen opbouwen als webdesigners, of rolstoelers die van thuis uit iets zouden kunnen opstarten.
Op lang termijn zouden ze dit kunnen uitbouwen tot een vervanging van hun uitkering of op die manier een aanvaardbare cumulatie bekomen.
Maar vooral een job kunnen doen op hun eigen tempo en het sociaal isolement doorbreken op een legale manier.
Het is niet enkel om geld te doen maar hoofdzakelijk het sociaal isolement te doorbreken en het niet verder verkwisten van talent !!!
Dit debat werd gevoerd voor de verkiezing 8 of 9 jaar geleden en na de verkiezingen van tafel geveegd, net zoals 4 jaar later heeft Somers dit thema gebruikt als verkiezing stunt.
Niks van in huis gekomen, zelf toen de vraag uit de oppositie werd gesteld werd deze genegeerd.
Opeens in 2005 verscheen dit artikel in het nieuwsblad, en zeg mij eens wat daar van in huis gekomen is ?
Zelf ben ik al 10 jaar vragende partij zonder resultaat, bij iedere instantie van overheid tot handicap verenigingen word fluisteren gesuggereerd om hier en daar maar beter iets in het zwart te doen.
Als je als IVT/IT'r naar een ondernemings loket gaat en vraagt of ze je kunnen inschrijven onder het bijberoep zeggen ze allemaal ja dit kunnen wij op voorwaarde dat je zwart op wit op papier de toestemming hebt van sociale zaken.
Als je vervolgens deze toestemming vraagt bij sociale zaken kunnen ze u deze niet zwart op wit geven, als je dan vraagt wat te doen of onder welk statuut je mag werken krijg je "dit is onze bevoegdheid niet meneer" als antwoord.
Zelfstandig worden in hoofdberoep is onder de huidig cumulatie regeling van Sociale zaken gewoon financiële zelfmoord en onhaalbaar zelfs als werknemer is het de moeite niet waard.
Als je de door Mandela cumulatie regeling goed doorlicht kom je tot de vaststelling dat dit onhaalbaar is en ontmoedigend.
Op het moment dat het goedgekeurd werd stond ik ook positief tegen over, pas enkele dagen later ben ik beginnen rekenen en tellen en kwam jammer genoeg tot de vaststelling dat het om een verdoken besparings maatregel ging.
Net zoals de prijs van de liefde, nog zo’n schande… alsof de prijs die we betalen nog niet hoog genoeg is.
Tot mijn spijt dat moet ik ook vaststellen dat dit binnen de handicapten organisaties ook niet serieus genomen word. Erg jammer !!!
Het enige die veranderd is dat diegenen die ondanks hun situatie nog iets van hun leven willen maken enkel ouder worden zonder ergens te geraken en nog meer geïsoleerd geraken.
TOEGANG TOT HET ZELFSTANDIG BIJBEROEP NU - OMDAT HET KAN - OMDAT HET ZOU MOETEN KUNNEN !!!
|
Marijke De Vos
Woonplaats: Waregem |
04-06-09 18:03
16.000 PAB’s of
ONAFHANKELIJK LEVEN IN ZWEDEN ALS PERSOON MET HANDICAP
JA NATUURLIJK KUNNEN OOK ONZE WACHTLIJSTEN WORDEN WEGGEWERKT!
ja! Ik wil de wachtlijsten als prioriteit wegwerken, en werk maken van volwaardig burgerschap.
En voor mij hoeft inclusief onderwijs niet te wachten tot die wachtlijsten opgelost zijn, echter simultaan met persoonlijke assistentie op het werk worden aangepakt. Persoonlijke assistentie is juist de invulling van wat je ‘persoonlijk’ wenst. Dat is inclusief school lopen of werken.
Zweden telt 9 miljoen inwoners en heeft voor zijn burgers met (ook zware) handicaps
het PAB systeem doorgevoerd.
Het levert 700.000 diensterleners werk in dit land, zowel in de profit als de non-profitsector. De ontwikkeling in de beide sectoren zorgt voor een gezonde competentie in een groeiende markt. De assistenten zelf kunnen zich specialiseren, vb. in een bepaalde handicap, in een culturele groep, in een taal of taakinhoud zoals reisbijstand.
De assistentiegebruiker wordt er ruim geïnformeerd over het aanbod.
Het opmerkelijke resultaat is dat er geen grote voorzieningen meer zijn in Zweden voor personen met een handicap. Nog ongeveer 5.000 mensen met multipele handicap wonen in groephomes die maximum 5 personen onderdak verlenen en waarbij elke persoon met handicap over zijn eigen kamer met badkamer beschikt.
Echter ook de keuze voor dit kleinschalige groepssysteem daalt door goede competitieve assistentieverlening waarbij de persoon met multipele handicap steeds meer kiest voor zelfstandig wonen.
De belangrijkste sleutel tot verandering ligt bij de persoon met handicap zelf.
We spreken over PEERSUPPORT. En daarmee wordt bedoeld, dat mensen met een handicap elkaar ontmoeten, ondersteunen en informatie uitwisselen. Het bewustmakingssysteem (peerconsult) dat er verandering mogelijk is vanuit de mensen met een handicap zelf, door visies te gaan delen, door elkaar te bevestigen dat er niks mis is met recht op zelfstandige keuzes en eigen leven, en dat personen met een handicap niet verschillen van wat genoemd wordt ‘de gewone mens in de straat’, werkt.
De conventie van de verenigde naties betreffende de rechten van personen met een handicap zegt twee opmerkelijk zaken in artikel negen en artikel negentien.
Niemand, ongeacht soort handicap, moet leven in omstandigheden die hij/ zij niet wenst.
Personen met een handicap hebben toegang tot het organiseren van in huis, residentieel of andere maatschappelijke dienstverlening, inclusief persoonlijke assistentie nodig tot het ondersteuning van leven en deelnemen aan de maatschappij, en tot het voorkomen van isolatie en apartheid van de maatschappij.
De ratificatie in België van deze conventie, is gestart. En wordt weldra voltooid. Dan gaat ook in België de poort eindelijk open naar positieve ombuiging van caritatieve zorg naar volwaardig burgerschap voor personen met een handicap.
Terwijl onze grote profesoren, met alle respect,
waaronder Claudia Claes, lector Hogeschool Gent, die ‘Naar een meetbaar concept van kwaliteit’ toewerkt, echter het niet rechtstreeks durft in te zetten voor het meten van het werkelijke verschil in kwaliteit tussen leven in een voorziening en zelfstandig leven met PAB,
waaronder ook professor Bea Maes, hoogleraar KU Leuven, die bij‘Kwaliteitsvolle vraagverduidelijking als basis voor kwaliteit van ondersteuning en kwaliteit van leven’ de input van de alom gekende dichtst bijstaande relaties in twijfel durft trekken wat betreft ‘objectief werken naar doelstellingen in persoonlijk leven van de persoon met handicap’,
terwijl deze en andere profesoren hun studiehoofd breken, liggen de buitenlandse rapporten open en duidelijk ter beschikking.
Hier hoeven we het badwater niet opnieuw uit te vinden: PAB werkt, en bewerkstelligt een hoge levenskwaliteit en is inzetbaar voor 16.000 mensen en meer.
Voor de twijfelaars:
De studie van ‘tien jaren met persoonlijke assistentie’, een rapport van het Expertise centrum van JAG de Zweedse gebruikersvereniging ( M.O. Users Cooperative moet hier vertaald worden als gebruikers samenwerkingsgroep gezien de budgetten individueel blijven)
duidt ons dat zelfbeschikkingsrecht in het dagelijkse leven ook met multipele handicap waaronder mentale beperkingen ook, mogelijk is en uitvoerbaar mits implementering van wetten, toezicht op de uitvoering ervan, en mits de juiste toegang tot de juiste communicatie middelen en een goede respons van de mensen uit hun nabije omgeving.
Ook op gezondheidsgebied (veel minder opnames) en welbevinden (duidelijk hogere levenskwaliteit) scoort het PAB in Zweden hoge toppen.
De invoering van PAB biedt voor elke gebruiker die assistentie noodzaak heeft een algehele inclusie, de integratie waar de maatschappij de mond van vol heeft sedert de jaren ’80.
Of we resoluut kiezen voor het volwaardige burgerschap van personen met een handicap
hangt af van de kiezer op 7 juni.
Ik kies in elk geval ‘voor Groen!’
en mijn collega, de persoonlijke assistent van Adolf Radzka doet hetzelfde in Zweden.
En ik ben er fier op kandidate te zijn voor Groen ! op de West Vlaamse lijst samen met Peter Vanhoutte, die voor grippers het voordeel heeft van de handicap met name de ervaringsdeskundigheid. Inderdaad, onder het motto: niets over ons, zonder ons.
Wat ik heb met handicap: het is een inclusief gegeven in mijn dagelijkse leven. En ik ben er niet rouwig om. Ouder en partner van personen met ADHD. Persoonlijk assistente van beroep en vriendin van velen met een handicap.
Geschreven naar aanleiding van de studiedag ‘Onafhankelijke Cliëntondersteuning voor professionelen’
in Hasselt op 3 juni 2009
Met groot respect voor de input van alle sprekers,
in het bijzonder Adolf Ratzka, director of het Institute of Independent Living
professor Claudia Maes
professor Bea Maes
|
Veronique
Woonplaats: Tielt |
13-06-09 17:47
Heb je zin om mee het beleid rond de vernieuwing van de zorg te bepalen? En zo stap voor stap dichter bij inclusie te komen
In iedere provincies heeft VGPH vrijwilligers die als ervaringsdeskundige zetelen in het ROG (Regionaal overleg voor gehandicapten). Dit zijn personen met een beperking of chronische ziekte of hun directe omgeving (ouders, broer, zus) Zie meer info op www.vgph.be.
Ook jij kunt er deel van uit maken:
In West-Vlaanderen legt VGPH in 2009 het accent op het samenstellen van een bijkomende ploeg ervaringsdeskundigen.
De eerste activiteit voor de nieuwe raad van gebruikers vindt plaats op: zaterdag 27 juni 2009.
O.a. dit staat op het programma: docu-film ‘Zo zijn onze manieren’
(Vijf personen met een handicap tonen hoe zij kwaliteitsvol leven.)
Er is absoluut geen voorkennis van de zorgregie vereist.
Wil je graag een uitnodiging? Mail me gerust: veronique.hindrick@vgph.be
Ben je al goed thuis in de thema's over de zorgregie? Dan kan je onmiddellijk doorstromen naar de bestaande raad van gebruikers.
|
Jos
Woonplaats: Brugge |
19-06-09 22:44
Ik denk dat het belangrijk is om de persoon met een handicap een keuzevrijheid te geven. Waarom denken personen zonder handicap voortdurend dat personen mét een handicap niet kunnen kiezen ? Ik ben ondertussen meer dan 50 jaar persoon met een handicap, heb volledig regulier onderwijs doorlopen (met de nodige moeilijkheden, maar of het gewone onderwijs zo eenvoudig is voor personen zonder handicap ?), tot universitair toe ... en dan altijd regulier gewerkt. Hadden mijn ouders en ikzelf onszelf laten doen toendertijd door het PMS (wat nu CLB heet) dan had ik nooit gestaan waar ik nu sta. Dus vind ik keuzevrijheid voor de persoon zelf van groot belang, en dat is een regel die voor iedereen kan gelden, personen met en personen zonder handicap. Het uitgangspunt is dus regulier en inclusief waar het kan, bijzonder waar het niet anders kan. En altijd proberen te vertrekken vanuit de vraag van de persoon zelf. En als mensen dan beslissen van beroep te doen op het bijzonder onderwijs of het beschut werkcircuit, dan is dat hun volste recht, maar ontzeg mensen die de andere richting willen kiezen dat recht niet. Iedereen heeft recht op een inclusief leven ! Een pleidooi voor inclusief onderwijs en inclusief werken is dus niet tegen het bijzonder onderwijs of beschermde werkplaatsen gericht ...maar tegen de mechanismen die keuzevrijheid onmogelijk maken. Graag een beetje nuance in het debat !
|
|
Heidi |
09-06-10 23:06
Hallo Kate,
las net het verhaal over je 12-jarige zoon.Zelf ben ik een alleenstaande moeder van een 12-jarige zoon waarbij de diagnose autismespectrum onlangs gesteld werd.Volgend jaar moet hij naar het secundair onderwijs,hij is eigenlijk al ingeschreven in een gewone school,waar hij GON-begeleiding zal krijgen,maar ik vrees dat dit niet voldoende zal zijn.De situatie is thuis bijna niet meer houdbaar,daarom ben ik nu met pijn in het hart toch nog op zoek naar een internaat voor kinderen met autismespectrum.Mijn zoon is al jaren in behandeling bij een psychologe en sedert een 2-tal jaar ook bij een psychiater,maar we geraken hier precies geen stap voorruit.Ken jij goeie internaten voor normaalbegaafde kinderen met autismespectrum,waar ze Latijn kunnen volgen en liefst ook nog in West-Vlaanderen?
Verder vroeg ik me af wat MPI is en wat een PAB-aanvraag zijn.Hopend op een spoedig antwoord,wens ik jullie alvast veel succes met de terugkomst van jullie zoon in het gezin.
Mvg,Heidi.
|
|
Katrijn (GRIP) |
10-06-10 16:40
Beste Heidi,
Misschien kan je je met je specifieke vraag eens wenden tot KVG of VFG in jouw provincie of een andere vereniging van personen met een handicap. Of eens horen bij de Vlaamse vereniging Autisme of zij jij verder kunnen helpen?
Een PAB is een persoonlijek assistentiebudget. dat is een som geld die de overheid toekent aan een persoon met een handicap om zelf assistenten aan te werven en zo onafhankelijk van voorzieningen de ondersteuning te organiseren. Meer informatie over PAB vind je bij budgethoudersverenigingen als BOL-BUDIV of VLABU-ZIZ. Net als voor de instellingen is er een lange wachtlijst voor PAB.
Een MPI staat voor Medisch Pedagogisch Instituut. op de website van het VAPH kan je het volgende vinden: ’Medisch-pedagogische Instelling’ is een moeilijke naam voor een internaat voor kinderen met een handicap. Een MPI zorgt 24 uur op 24 voor de opvang en begeleiding van minderjarigen. Vanuit het MPI gaan de kinderen naar een school, die vaak aan het internaat verbonden is. Wie niet naar school kan, doet op het internaat schoolvervangende activiteiten. Meestal gaan de internen tijdens het weekend en de vakantie naar huis.
Het MPI beschikt over een uitgebreid team voor de begeleiding en de therapie van de kinderen, met leefgroepbegeleiders, kinesitherapeuten, ergotherapeuten, logopedisten, maatschappelijk werkers, pedagogen of psychologen, artsen en verpleegkundigen.
Soms wordt de term MPI ook gebruikt voor een semi-internaat (opvang tussen 8 en 18 uur), dat meestal door dezelfde vereniging wordt beheerd als het internaat zelf. Daarnaast kan het MPI logeerfuncties en kortverblijf aanbieden.
Ik hoop dat je met deze informatie wat verder bent.
Veel succes verder,
Katrijn
|
|
