| Auteur |
(Mijn verhaal) En heeft iemand een tip voor mij? |
Michelle
Woonplaats: Hardenberg |
11-08-07 13:36
Hallo allemaal,
Ik ben Michelle en ik ben 18 jaar.
Ik wordt al vanaf groep 3 ongeveer gepest.
Eerst wist ik niet waarom, later werd ik dikker en toen was het over duidelijk.
Maar dat was pas in groep 5 ongeveer.
Uiteindelijk ben ik in half groep 6 van school gegaan, omdat het niet meer te houden was.
Mijn pullen werden vernield, ik werd uitgescholden, achtervolgd, en de druppel was dat kinderen sneeuwballen met hondenpoep in mijn kapision deden.
Mijn ouders waren woedend en hebben gelijk een andere school gebeld, die beter aangeschreven stond.
Ik kon daar na de kerstvakantie terecht, was nog een paar weekjes.
Daar heb ik het goed naar mijn zin gehad, als je daar werd gepest werd er wat aan gedaan, ik had een super leraar daar en leuke vriendinnen.
Toen ik daar op school zat is in groep 7 mijn vader plotseling overleden en een half jaar later ook bijna mijn moeder.
Iedereen was heel aardig voor mij en steunde mij ook.
Toen kwam de brugklas in zicht, en ging de hele klas uit elkaar, ik kwam weer alleen op een school terecht, doordat ik erg verlegen ben en stil zei ik ook niet veel de eerste dag.
Maar toen begon het weer!!
Uitschelden, lullig doen, noem maar op.
Het ergste vond ik dat jongen zei vlak na het overlijden van mij oma, je oma stinkt!
Toen ben ik echt kwaad geworden, ik heb me omgedraait en ben dicht voor hem gaan staan en zei ja gek he als ze dood is.
Hij schrok zich dood en zei niks meer, met die jongen was het toen afgelopen, hij deed in het vervolg best wel aardig, en kwam niet meer in mijn buurt.
Maar de rest bleef doorgaan.
Uiteindelijk vlak voor het einde van het 2de jaar begonnen een paar vriendinnen mee te doen met het pesten, het werd zo erg, dat ik weg ben gegaan, ik heb hyperventilatie en ik zou me aanstellen volgens mijn vriendinnen, en ik mocht op kamp niet bij hun in de tent omdat ik heimwee heb daar konden ze niet tegen, maar dat is gekomen naar het overlijden van mijn vader, en ik kan er ook niks aandoen.
En ze begonnen mij zo te vernederen en pijn te doen dat ik het niet meer hield om bij ze in de buurt te zijn.
We waren op dat moment met de klas ergens anders, dus ik ben terug naar school gegaan, zonder mijn fiets, later moest ik die van een leerkracht ophalen, dus ik lopend naar de plek waar mijn fiets stond, maar ik moest ook door het centrum, en dat was mijn geluk, want mijn moeder en mijn 11 jaar oudere zus waren op dat moment in de stad zaten op een tarrasje iets te drinken, dus die riepen mij een vroegen wat er was, dus ik helemaal overstuurd verteld wat er gebeurd was en me zus werd woest toen, en aangezien mijn zus dr mondje wel bij had, is die met mij terug gegaan naar school, naar mijn mentor, en die is daar tekeer gegaan, en omdat het de volgende dag de laatste schooldag was zei me zus ik hou michelle morgen thuis en dat rotkamp gaat ze ook niet heen, ja maar dat mag niet zomaar, onee zegt me zus en die is zo weg gelopen, en ik hoefde niet meer terug naar die school en die klas.
Toen in de 3de moest ik weer naar een andere school want ze hadden op de school waar ik opzat geen vmbo basis, ik was best blij want wou graag van die school af!! dus weer naar een andere school, helemaal alleen, kwam in een vreemde klas.
Daar was het de eerste dag echt leuk, leerde een meisje kennen die tot opheden nog steeds mijn beste vriendin is al bijna 5 jaar.
Maar al heel snel begon het toch weer.
Wij hadden een meisje in de klas die zichzelf helemaal super vond en door haar grote mond had zei altijd gelijk en niemand ging tegen haar in.
Zij moest mij altijd hebben, waarom weet ik niet, maar het was altijd raak, opmerkingen, en bang maken.
Gewoon alleen al door wat ze zei werd ik bang.
Kwam vaak huilend thuis en was doodsbang om s'morgens naar school te gaan, ik wou me het liefst gewoon onzichtbaar maken, deed ook zo min mogelijk om op te vallen, zei weinig, ging stil in een hoekje zitten, bij het raam, dan kon ik nog wel naar buiten kijken.
En die tijd ben ik ook opzoek gegaan naar lotgenoten, ik kwam dus ook op een site met lotgenoten en had al snel een reactie van een jongen, lange verhalen en dom maar dat had ik toen niet door, alles kwam overeen, hij was vroeger ook gepest, zijn vader was ook overleden, hij begreep me gewoon dacht ik, tot hij wou afspreken, en ik dacht ach dat kan wel ja, maar hij wou dus op een hotelkamer afspreken, ik had dus al snel door wat hij wou, en was er dus weer ingelopen.
Hij viel me nog een tijdje lastig, tot me zwager het zat werd en hem op een avond heeft gebeld en hij heeft me toen nooit meer lastig gevallen.
Maar ik dacht echt dat ik iemand had gevonden die me begreep, maar niet dus.
Toen ging ik studeren en ik wou graag spw doen, omdat als ik lager ging, welzijn ging doen kwam ik weer bij die meid in de klas, dus heb uiteindelijk hard ervoor gevochten om toch toegelaten te worden tot spw, waar ook mijn beste vriendin in zat!
Daar begon het ook wel weer met opmerkingen, maar door mijn beste vriendin kon ik het iets makkelijker naast me neerleggen.
Dat jaar ging best wel goed, af en toe een keer een opmerking ofzo, maar verder niet.
Tot ik naar het 2de jaar ging, mijn beste vriendin ging richting gehandicapten en ik ging richting kinderopvang, en ik was dus weer helemaal alleen.
Had niemand om op terug te vallen.
Maar in die vakantie voor het 2de jaar, begon ik last van mijn voet te krijgen, en de dokter kon er eerst niet achter komen wat het was, dus gewoon stage gelopen en de dagen dat ik naar school ging was ik eigenlijk thuis, want die stagedagen sloopte mij, me voet deed zeer.
Uiteindelijk kon ik bij een specialist in het ziekenhuis terecht en die zei mij dat ik moest stoppen met school en stage, want mijn voet had rust nodig, moest met krukken gaan lopen om mijn voet te ontzien.
En toen kwamen de verhalen, ik stelde me aan, ik had niks, ik werd gebeld door mijn groepsgenoten dat ik mee MOEST doen met een presentatie voor school, en stomme ik dacht ja dat moet ik doen, tot mijn zwager zei ben je gek ofzo, een arst zegt niet voor niks niet school en geen belasting met je voet.
Dus ik ben niet gegaan, maar de verhalen bleven.
Uiteindelijk ben ik het hele jaar niet naar school geweest omdat er in december uitkwam dat ik een vorm van reuma heb en toen zat de pijn al door mijn hele lichaam niet alleen mijn voet meer.
Uiteindelijk moest ik op school komen voor een gesprek, omdat dit niet langer kon, en toen hebben ze voor mij besloten dat ik administratie moest gaan doen.
De spw waar ik hard voor had gevochten en hard voor had gewerkt moest ik zomaar laten vallen, en nu moet ik iets gaan doen wat ik helemaal niet leuk vind.
Ik mis het om met kinderen te werken, ik heb een neefje van bijna 2 en als ik hem zie trekt de spw kant toch weer.
Ik heb mijn spullen maar weg gedaan van spw, omdat het me teveel pijn doet.
Maar nu komt het ergste weer, ik moet weer naar een nieuwe klas, weer een nieuwe opleiding waar ik dit keer helemaal niks van weet, weet niet eens wat het inhoud.
Ik moet weer op kamp, weer helemaal alleen en het ergste is, dat dit een klas is met leeringen zo ie zo 3 jaar jonger dan mij.
Ik heb de klas al gezien en het is overduidelijk dat ik anders ben, ze keken me ook echt aan van wat moet je hier!
En nu begint het nieuwe schooljaar te komen en ik wordt alleen maar banger, krijg weer paniekaanvallen, ben bang voor kamp, ik heb heimwee en ben nu helemaal alleen, geen 1 vriendin gaat mee.
En ik weet niet wat ik moet doen!
Ben heel bang dat het weer opnieuw begint, en dan ben ik wel ouder, maar toch ik blijf dat stille verlegen en bange meisje.
Al die jaren peste en getreiter heeft me bang en eenzaam gemaakt, ik heb maar 1 vriendin en dat doet af en toe best zeer, ben altijd alleen, want die vriendin heeft ook haar opleiding en vriendin en dingentjes! dus zie haar weinig.
En nu is mijn vraag weet 1 van jullie wat ik kan doen? om er bij te horen, en zodat het niet weer opnieuw begint!
Sorry van het lange verhaal!! was niet de bedoeling, maar het ging van zelf om alles te vertellen.
Doe dat nooit alles vertellen en nu ging het vanzelf, dus sorry van het lange verhaal!!!
Ik hoop dat jullie tips voor mij hebben?
Groetjes Michelle
|
marin van noord
Woonplaats: Lichtenvoorde |
18-08-07 01:46
Hey michelle,
Ik heb je bericht gelezen en ik ben bereid al het advies te geven dat ik kan. Ten eerste hoef je je niet te verontschuldigen wegens de lengte van je bericht. Ik heb alles gelezen en hoewel ik je graag wil helpen, moet het toch eventjes wachten. Het is erg laat nu 1:38 in de morgen/nacht. en heb niet veel geslapen gisteren. Ik denk dat ik morgen of overmorgen een lange post maak. Maar als je wilt kan je me ook toevoegen op msn. Ik vind het trouwens ook vreselijk voor je over dat voorval met die jongen/creep. echt zo laag van die gast. Bah, je treft het wel ik bedoel niet. Ik dwing je tot niks, en als je het niet fijn vind, of onprettig, zal ik je gewoon een lang bericht geven hier, morgen of overmorgen. Ik ben nu echt moe. Dus mijn excuses,
groetjes,
Marin (p.s ik ben hier wel actief één van de weinigen)
|
|
